Yeni doğan bir bebek, dünyaya geldiğinde çok güçsüzdür. O, tek başına hayatta kalmaktan, hayatını sürdürecek şeyleri yapmaktan, en temel ihtiyaçlarını karşılamaktan âcizdir. Ancak ailesi, onun için her fedakârlığı yapar. Anne ve babası, çocuğunu her türlü tehlikeden korur, besler ve büyütür. Onun sağlıklı bir şekilde büyümesi için elinden gelen çabayı gösterir. Hastalandığında doktora götürür ve tedavi ettirir. Çocuğunun iyi yetişmesi, eğitim alması, meslek sahibi olması için her türlü fedakârlığı yapar. Bütün bunları yaparken de evladından hiçbir karşılık beklemez. Peki, hiç düşündünüz mü, anne ve babamız bütün bu fedakârlıkları niçin yapmaktadır? Allah (c.c.), anne ve babamıza sevgi duygusu vermeseydi, onların bize duyduğu sevgi olmasaydı ne kadar büyük sıkıntılar yaşardık?
Öğretmenlerimiz bizim iyi bir insan olarak yetişmemiz, vatanımız ve milletimize faydalı birer birey olmamız için çalışırlar. Çağın gerektirdiği bilgileri öğrenmemiz için çaba harcarlar. Onlar bizi ahlaklı, sorumluluklarını bilen ve yerine getiren kişiler olarak yetiştirmek için ellerinden gelen gayreti gösterirler. Bize her zaman şefkat ve merhametle yaklaşırlar. Bir yanlış yaptığımızda bize anlayışlı davranırlar ve hatamızı hoş görürler. Acaba öğretmenlerimizi böyle davranmaya yönelten duygu nedir? Bizim için neden bu kadar uğraşmakta, fedakârlık etmektedirler? Elbette onlar, içlerinde var olan sevgi duygusundan dolayı tüm bunları yapmaktadırlar. Bütün bunlar da Allah’ın (c.c.) insana verdiği sevgi duygusu sayesinde gerçekleşmektedir.
Toplumsal ilişkilerde sevgi duygusunun çok önemli bir yeri vardır. Biz, içimizde olan bu güzel duygu sayesinde insanlara sevgiyle yaklaşırız. Sevdiğimiz kişilerle dostluklar, arkadaşlıklar kurarız. Onları kırmamaya, incitmemeye özen gösteririz. Sevdiğimiz kişilerin kusurlarını bağışlar, onları hoş görürüz. Bütün bunlar, sevginin, Yüce Allah’ın bize verdiği büyük bir nimet olduğunu göstermektedir.